Archiwum tagu: narodziny

Powrót do początku – życie prenatalne człowieka  

W prenatalnym okresie rozwoju człowieka wyróżniamy trzy trymestry, każdy obejmujący trzy miesiące ciąży. Inny podział wskazuje tutaj na dwa stadia - zarodkowe, embrionalne, od poczęcia do końca ósmego tygodnia ciąży, oraz stadium płodowe, od dziewiątego tygodnia do narodzin dziecka.Pierwszy trymestr ciąży jest najważniejszym okresem w rozwoju dziecka , ponieważ jest to czas w którym kształtują się wszystkie organy wewnętrzne. W okresie tym płód jest tez szczególnie wrażliwy na działanie szkodliwych czynników (alkoholu, nikotyny, leków przyjmowanych przez matkę, jej chorób, promieniowania) co może skutkować powstaniem wad rozwojowych. Również stres i niepokój matki maja wpływ na zdrowie dziecka. Przed urodzeniem dziecko charakteryzuje się już wszystkimi ludzkimi cechami, przystosowane jest do życia w normalnym środowisku. Wszystkie jego zmysły są rozwinięte, przyjmuje bardzo różne bodźce, może nabywać już pierwszych specyficznych nawyków. W ostatnim etapie ciąży dziecko jest już odrębnym podmiotem od matki, ma swoją własną homeostazę, jest aktywne nie tylko psychoruchowo, ale i w kontaktach społecznych – w ostatnim etapie ciąży dziecko może być partnerem dialogu, reaguje na słowa wypowiadane w jego kierunku, na muzykę jaka rozbrzmiewa w otoczeniu i inne dźwięki. Prawidłowy i zdrowy rozwój dziecka wymaga tego, by rodzice przed jego urodzinami uznali je za istotę ludzką, traktowali siebie samych nie jako przyszłych rodziców, lecz już w chwili obecnej, tu i teraz rodziców. Dziecko wyczuwa miłość i uczucia jakimi darzą je najbliższe osoby (szczególnie matka) i na tej podstawie buduje swoje poczucie bezpieczeństwa. Ciąża jest okresem rozwoju nie tylko małej istoty ludzkiej, ale i rodziców, których postawy wobec rodzicielstwa ewoluują, dojrzewają psychospołecznie , mają szansę wejść na wyższy poziom osobistego rozwoju. Okres ten jest tak samo ważny dla matki jak i ojca dziecka. Oboje przygotowują się do pełnienia nowych życiowych, trudnych ról. Dobrym pomysłem w tym czasie jest wspólne zapisanie się na zajęcia szkoły rodzenia, która przygotuje do trudnego i przełomowego momentu porodu, a może znacznie ułatwić jego przeżycie, sprawić że będzie łatwiejsze i bezpieczniejsze zarówno dla matki jak i dziecka.

Pierwszy miesiąc ciąży  

Pierwszy miesiąc ciąży, pierwszy miesiąc życia prenatalnego to czas bardzo intensywnego rozwoju, od kiedy z zapłodnionej komórki jajowej powstaje maleńka istota ludzka, zmiany zaczynają zachodzić w niesamowitym tempie. Kończy się faza jaj płodowego, zaczyna faza zarodkowa. Zarodek składa się początkowo z kilkuset komórek i ma kształt maleńkiej wklęsłej kulki, o średnicy 0,14 mm. Organizm dziecka i matki już współpracuje ze sobą. Zarodek zaczyna żywić się cukrem z wód płodowych i codziennie podwaja swoją wielkość. W okresie tym zaczyna zarysowywać się już okolica głowy. Około dziewiętnastego dnia od poczęcia tworzą się oczy, a już dwudziestego ósmego dnia można rozpoznać soczewkę oka. Dwudziestego pierwszego dnia zaczyna pracować już serce. Tworzą się krwinki, i zamknięty system naczyń krwionośnych. Ukształtowana jest pępowina. W trzecim tygodniu ciąży powstają zawiązki trzydziestu trzech kręgów. W czwartym tygodniu pojawiają się kolejno zawiązki narządów wewnętrznych, kończyn, uszu, nosa, jama ustna, i około czterystu par mięśni położonych wzdłuż osi ciała. Pod koniec pierwszego miesiąc a ciąży zarodek zwinięty jest w łuk, składa się z kilku milionów komórek, ma około pół centymetra wielkości i waży około jednego grama. Warto dodać, że pierwszy miesiąc jest to też czas, w którym kształtuje się układ nerwowy – już trzynastego dnia tworzą się jego zawiązki, tworzy się kora pierwotna, przyszła oś ciała. Dziewiętnastego dnia od poczęcia powstaje wzdłuż niej cewa nerwowa, złożona z neuroblastów (czyli pierwotnych neuronów), dwa dni później zaczyna się ona zamykać. Rozwija się z niej rdzeń kręgowy i nerwy obwodowe. Dwudziestego pierwszego dnia, powstają pierwsze komórki ośrodkowego układu nerwowego i trzy pierwotne pęcherzyki mózgowe.W czwartym tygodniu ciąży mózgowy odcinek układu nerwowego wygina się ku górze i przodowi, a serce kurczy się, wykonuje pierwsze ruchy. Pierwszy miesiąc życia to czas wyjątkowy także dla matki, która, jeśli jest przygotowana i świadoma macierzyństwa, ma po raz pierwszy szansę poczuć się i odnaleźć w nowej roli życiowej. Jest to czas kiedy zmienia swoje nawyki i upodobania na zdrowsze, bezpieczniejsze i korzystniejsze dla dziecka.

Okres niemowlęctwa  

Data dodania: 21-01-2012, Tagi: narodziny, niemowle, ciąża

Pierwsze półtora roku od pojawienia się dziecka na świecie, to okres niemowlęctwa, czyli całkowitej bezradności i konieczności podlegania stałej opiece dorosłych ludzi. W okresie tym kształtuje się podstawowa psychologiczna dyspozycja jaka jest zaufanie i nadzieja, a cnota ufności, wypracowywana w tym czasie, jest podstawą całości rozwoju psychospołecznego dziecka.
Czy zostanie ona nabyta, zależy od tego, czy podstawowe potrzeby dziecka zostają zaspokojone – chodzi tu o potrzeby w relacji z rodzicem, opiekunem, głównie matką, która poświęca dziecku najwięcej czasu. Te podstawowe potrzeby jakie dziecko ma w tym wieku, to potrzeba opieki, bezpieczeństwa i miłości. Jeśli zostają one zaspokajane, u dziecka pojawia się właśnie poczucie ufności i zaufania, a także nadziei, że otoczenie potrafi zapewnić mu zaspokojenie wszystkich jego potrzeb jakie wyrazi. Jeśli jednak tak się nie dzieje z jakiegoś powodu, w dziecku rodzi się nieufność i poczucie beznadziejności. Jest to bardzo ważny okres w rozwoju dziecka i równocześnie ogromne, poważne wyzwanie dla rodziców.Czas ten jest tak samo trudny dla obu stron. Dla dziecka – ponieważ przynosi ogromną zmianę jaką jest wyrwanie się z bezpiecznego, znanego i przewidywalnego środowiska łona matki i przejście do świata, w którym wszystko jest inne, nowe, dziwne, a nawet przerażające. Dotąd, w spokojnym środowisku matczynego brzucha, potrzeby dziecka były zaspokajane niejako automatycznie, bez zwłoki, teraz - musi je sygnalizować i czekać, aż rodzice będą w stanie je spełnić. To rodzi frustrację i niepokój, jednak jeśli rodzice sprawdzają się w swej roli, wyzwala to w dziecku poczucie ufności, które towarzyszy mu w dalszym życiu i znacznie je ułatwia.Z perspektywy rodziców jest to równie trudny czas. Często fizycznie jest to bardzo wyczerpujące – mimo, że niemowlęta przesypiają większą część doby, potrafią budzić się w najdziwniejszych porach i krzykiem domagać się karmienia lub przewijania. Rodzice starając się zapewnić jak najlepszą opiekę, ponoszą spore koszty emocjonalne i fizyczne, jednak patrzenie na swoje zdrowo rozwijające się i zadbane dziecko, wszystko to wynagradza.

Okres wczesnego dzieciństwa  

Data dodania: 21-01-2012, Tagi: narodziny, niemowle, ciąża

Okres wczesnego dzieciństwa, między 1,5 a 3 rokiem życia, to czas, kiedy dziecko, wciąż zależne od innych, uczy się tego jakie ma przywileje, a jakie ograniczenia i obowiązki. Brzmi to poważnie, ale dotyczy podstawowych aktywności podejmowanych przez dziecko, jest to okres badania tego co można, a czego nie. Dziecko walczy wówczas o swoją autonomię, niezależność. Czas ten przynosi naukę określania świata w kategoriach – to ja, to ty, to moje, to twoje. Dzięki takim ćwiczeniom dziecko uczy się odpowiedniego stosunku zarówno do siebie samego jak i do innych ludzi, do zwierząt i rzeczy. Jest to też czas na trening czystości, tak zwany trening nocniczkowy, który wbrew pozorom nie dotyczy tylko aspektu fizycznego, związany jest z panowaniem nad swoim ciałem i jego reakcjami, co później przekłada się na panowanie nad innymi potrzebami. Ponadto w czasie tym, po raz pierwszy zdarza się dziecku odczuwać wstyd. Jest to pierwsze społeczne uczucie dziecka, którego funkcją jest okiełznanie jego nadmiernej samowoli. Wstyd służy też zwiększeniu samokontroli w sytuacjach społecznych, w czasie interakcji z innymi ludźmi.W tym miejscu ważna jest rola rodziców. W zależności od tego, jak sterują oni poczuciem wstydu u dziecka, kształtuje się jego osobowość. Istnieją rodzice którzy nadmiernie ograniczają autonomię dziecka, czy to ze względu na strach o jego bezpieczeństwo, czy przez swój autorytarny styl wychowywania. Takie zachowanie, połączone z nadmiernym wzmacnianiem wstydu, zawstydzaniem i karaniem dziecka za każde przewinienie, czasem nawet niezależne od niego, powoduje, że u dziecka wzrasta niepewność, nieśmiałość, znacznie tez spowalnia się rozwój sfery wolicjonalnej, czyli umiejętności podejmowania decyzji. Natomiast sytuacja przeciwna, kiedy rodzice w ogóle nie regulują poczucia wstydu u swoich dzieci, rodzi sytuację kiedy mamy do czynienia z małymi ‘potworkami’, nie zwracającymi uwagi na efekty swoich działań i własne interakcje z ludźmi. Dzieci takie w późniejszym czasie jeszcze trudniej jest okiełznać i wychować.Wyzwaniem dla rodziców posiadających dzieci w tym wieku jest więc odpowiednie wypośrodkowanie reakcji na ich zachowania, co wymaga zmysłu obserwacji, przewidywania i konsekwencji.


cegła elewacyjna