Rozwój dziecka – czym jest ten proces?  

Mówiąc o rozwoju dziecka, należałoby najpierw przyjrzeć się samemu pojęciu rozwoju – co dokładnie oznacza to słowo, jaka jest jego geneza, czym naprawdę jest rozwój?
Według niektórych definicji rozwój oznacza proces zmian przebiegających w określonym kierunku, w trakcie którego obiekty (ludzie, zwierzęta czy też zjawiska) przechodzą od niższych stanów do wyższych, od mniej doskonałych do bardziej doskonałych i złożonych. Inne definicje uściślają to w taki sposób, że rozwój oznacza proces długotrwałych, kierunkowych zmian, w którym da się wyodrębnić następujące kolejno po sobie przemiany, czyli fazy rozwojowe, które wykazują dające się obiektywnie stwierdzić różnice pod określonym względem.
Takie słowa chyba najlepiej oddają to, czym jest rozwój, i każda z części definicji jest równie istotna – odnosząc to do rozwoju dziecka – należy pamiętać o tym, że jest to proces długotrwały, zmierzający do osiągnięcia przez dziecko pełni możliwości , umiejętności oraz najdoskonalszego kształtu ciała, który umożliwia wszystkie typy aktywności. I tak jak w definicji, podczas tego procesu stawania się dorosłym człowiekiem, dziecko przechodzi przez kolejne fazy, które różnią się od siebie , a każda kolejna uzupełnia to, co pozwoliła osiągnąć poprzednia.
Dodatkowo należy pamiętać o czynnikach, jakie determinują rozwój, decydują o jego kierunku i przebiegu. Szczególne znaczenie mają tu zadatki biologiczne, czyli geny, cechy przekazane od rodziców, ponadto aktywność własna dziecka (tu istotny jest jego temperament, czyli jaką ma wrodzoną pobudliwość na bodźce). Trzecim, równie ważnym i wpływającym na dziecko czynnikiem jest środowisko, w jakim przyszło mu się rozwijać. Nie tylko chodzi tu o dom i najbliższe otoczenie, ale o środowisko całej rodziny, środowisko lokalne, kulturowe, a nawet przyrodnicze.
Wszystkie te elementy wpływają każdego dnia na to, jakim człowiekiem stanie się dziecko. Rola rodziców oprócz opieki, ochrony i obdarzania uczuciami, polega także na zapewnieniu, w miarę możliwości, jak najlepszych warunków do rozwoju, jak najkorzystniejszego środowiska oraz niepowstrzymywaniu własnej aktywności dziecka.

Teoria rozwoju człowieka według Erika Eriksona  

Najsłynniejszym chyba teoretykiem rozwoju psychospołecznego jednostki był skandynawski naukowiec Erik Erikson. Jego podział na osiem stadiów życia człowieka uważany jest za podstawowy w wielu szkołach i podejściach. Pięć z nich dotyczy okresu bycia dzieckiem. Skoro ponad połowa istotnych, przynoszących zmiany faz rozwoju obejmuje okres dzieciństwa, możemy tylko wyobrazić sobie jak istotne znaczenie ma ten okres w życiu każdego z nas, w życiu naszych dzieci. To czas dzieciństwa i wczesnej młodości decyduje o tym, jakimi ludźmi się stajemy i ma decydujący wpływ na jakość i przebieg naszego życia. Dlatego warto dokładnie przyjrzeć się poszczególnym fazom, okresom, i temu, co wnoszą, czego uczą.Erikson stwierdził, że procesem rozwoju rządzi kilka istotnych praw, które mają wpływ na jego przebieg u wszystkich ludzi. Po pierwsze, uznał on, że najważniejszą potrzeba rozwojową człowieka, jest potrzeba tożsamości psychospołecznej. Uzyskanie tożsamości jest więc głównym celem do którego zmierza rozwijające się dziecko.Kolejnym ciekawym spostrzeżeniem było to, że budowa psychiki człowieka, już od najmłodszych lat, opisana może być przez układ przeciwstawnych sił, wymiarów. Każdy etap rozwoju przynosi więc jakiś konflikt, w którym kłócą się przeciwstawne siły, a zadaniem człowieka na tym etapie jest uzyskanie właściwego jego rozwiązania. Jeśli warunki temu sprzyjają, a konflikt rozwiązany jest pozytywnie, człowiek zyskuje pewne cnoty, umiejętności, przydatne w dalszym życiu, jeśli jednak z jakiegoś powodu (na przykład na skutek wpływu zewnętrznego środowiska ) konflikt pozostaje nierozwiązany, jednostka pozostaje w pewnych aspektach swojej osobowości niedojrzały. Przejście z jednego do drugiego etapu rozwoju poprzedza zawsze kryzys, rozumiany jako okres ‘przesilenia’ rozwojowego, czyli łączenia wypracowanych wcześniej cech z tymi nowonabytymi.Brzmi to wszystko tak, jak gdyby rozwój człowieka był niesamowitym wysiłkiem i największym życiowym sprawdzianem, z jakim przychodzi się nam zmierzyć. W pewnym sensie jest to prawdą, ale dzieje się to oczywiście trochę bezrefleksyjnie, sami czasem nie zdajemy sobie sprawy jakim zmianom ulegamy w ciągu całego życia. Dzieci tym bardziej nie wiedzą, że to, co się z nimi dzieje, prowadzi do pożądanego i wreszcie stabilnego stanu. Ważna jest tu obecność i wsparcie rodziców, szczególnie w okresie dojrzewania, pomoc, służenie radą i swoim doświadczeniem.

Pięć faz rozwoju psychospołecznego dziecka  

Całe życie człowieka, jak wspomniano już wcześniej, podzielić można na osiem najważniejszych faz, z każdym z nich związany jest mniejszy lub większy kryzys. Pięć z nich dotyczy okresu od narodzin do około dwudziestego roku życia, czyli okresu dzieciństwa i wczesnej młodości. Dzieci mają więc przed sobą średnio co cztery lata kolejne wyzwania, kolejne zadania rozwojowe. Jest przywilejem ich wieku to, że mają wszelkie predyspozycje, fizyczne i psychiczne możliwości, by bez problemu stawić temu czoło (o ile oczywiście nie przeszkadzają im w tym jakieś czynniki zewnętrzne) . Gdyby dorosłemu człowiekowi przyszło z taka częstotliwością zmagać się z wyzwaniami tak intensywnymi i uciążliwymi, niejednego przyprawiło by to o załamanie. Dzieci jednak mają w sobie energię i odpowiedni stan umysłu, gotowy na zmiany.Pierwsze ze stadiów rozwoju obejmuje okres niemowlęctwa, od narodzin do czasu około półtora roku później. Według Eriksona występuje w tym czasie konflikt między zaufaniem a nieufnością, a cnotą jaką można wynieść z tego okresu jest właśnie ufność i nadzieja. Kolejne stadium rozwoju to wczesne dzieciństwo, a dotyczy czasu od 1,5 roku do 3 roku życia. Konflikt jaki pojawia się w tym czasie to autonomia kontra wstyd i niepewność, a cnota jest wola. czas między trzecim a szóstym rokiem życia to trzecie stadium rozwoju dziecka, jest dzieciństwo i okres zabaw. Dzieci mierzą się w tym czasie z konfliktem inicjatywa a poczucie winy, a cnotą jaką mogą z tego wynieść jest zdolność do intencjonalnego działania.Czwarte stadium to okres szkolny, dotyczy dzieci uczęszczających do szkoły podstawowej, w wieku od siedmiu do dwunastu lat. Czas ten przynosi konflikt między pilnością i poczuciem wartości społecznej a poczuciem niższości, a cnotą wypracowywaną w tym czasie jest kompetencja.Ostatnia, najdłuższa faza rozwoju dziecka, to okres dojrzewania, przed wejściem w młodość i dorosłość. Dotyczy ona czasu między dwunastym a około dwudziestym rokiem życia. Występuje tu bardzo poważny konflikt, między tożsamością a pomieszaniem ról, cnotą jest wierność. To sprawia, ze okres dojrzewania jest często bardzo burzliwy. W kolejnych artykułach przyjrzymy się bliżej poszczególnym stadiom rozwoju dziecka .


http://kielczyk.pl/seksuolog/ klimatyzacja bielany

[1] 2 3 4 5 6 7     następna