Archiwum dla daty: 09-02-2012

Kształtowanie się umiejętności komunikacyjnych  

Data dodania: 09-02-2012, Tagi: zabawa, moralność, osobowość

Umiejętność komunikacji jest jedną z podstawowych kompetencji jaka umożliwia funkcjonowanie w społeczeństwie i kontakt z innymi. Przez cały okres dzieciństwa przechodzi ona znaczące przemiany. Od komunikacji niewerbalnej w niemowlęctwie, przez niezdarną mowę aż do w pełni ukształtowanego rozumienia słów i reguł ich używania.Okres niemowlęctwa, tuż po urodzeniu dziecko jedynie płacze, ale potrafi już rozpoznać wśród innych głos swojej matki. Później repertuar reakcji i aktywności komunikacyjnych poszerza się o spojrzenia, ruchy, gesty, mimikę i wokalizację. Płacz pojawia się z trzech powodów – bólu, gniewu lub jako przywołanie matki. W wieku poniemowlęcym, kiedy dziecko wypowiada już całe słowa i składa je w krótkie, niezbyt złożone zdania, następuje zjawisko hiperregularyzacji, czyli tworzenia nowych słów, ich odmian według głównych zasad, reguł semantycznych ( dziecko może powiedzieć wtedy dam jeść piesowi, bo usłyszało jak mówiono ‘koniowi’). Pojawiają się często też holofrazy, czyli wypowiedzi jednowyrazowe (ma to miejsce około drugiego roku życia), przeważa w nich funkcja ekspresywna i impresywna nad symboliczną, czyli dziecko używa tych słów by wyrazić własne uczucia lub wpłynąć na odbiorcę komunikatu. Rok później, w wieku trzech lat, dziecko zna już i używa około tysiąca, tysiąca pięciuset słów. Wiek przedszkolny to przełomowy czas, bardzo rozwija się słownictwo dziecka, jego kompetencje narracyjne i umiejętności konwersacyjne. Do szóstego roku życia dziecko opanowuje codziennie około dziesięciu nowych słów. W tym wieku dzieci tworzą tez często neologizmy, gdy nie znajdują odpowiednich słów na określenie tego, co chcą powiedzieć. Dzieci odróżniają też opowiadanie od innych form wypowiedzi i doskonalą swoje umiejętności narracyjne w kontakcie z dorosłymi. Ponadto nowym wyzwaniem jest dla nich tez nauka uwzględniania punktu widzenia odbiorcy. Charakterystyczne dla wieku czterech, pięciu lat są ciągłe pytania ’dlaczego’, wtedy też najczęstsze są tak zwane pytania heurystyczne, potrzebne by wyjaśnić dziecku wiedzę o świecie. Późniejszy czas przyjścia do szkoły i zetknięcia się z nauczycielami i ich wymogami wobec języka i mowy dziecka, sprawiają, że umiejętności komunikacyjne rozwijają się bardzo szybko i dziecko osiąga poziom dorównujący dorosłym.

Dziecięce teorie umysłu i rozwój pamięci  

W okresie średniego dzieciństwa, czyli w wieku przedszkolnym, do około szóstego roku życia, następuje szybki rozwój dziecięcych teorii umysłu. Dziecięce teorie umysłu wyjaśniają, przewidują zachowania innych osób przez odniesienie się do nieobserwowalnych stanów umysłu, takich jak pragnienia, emocje. Dziecko przechodzi przez kolejne etapy wiedzy na temat umysłu – w początkowych fazach jest to jedynie wiedza, że umysł istnieje. Później przychodzi refleksja, że ma on połączenie ze światem fizycznym. Kolejny etap zaprzecza poprzednim przekonaniom – dziecko nabywa pewności że umysł jednak nie ma połączenia ze światem fizycznym, jest od niego oddzielony. Następnie dziecko dowiaduje się, że umysł może przedstawiać przedmioty, zdarzenia ścisłe i prawdziwe, jak i nieścisłe i nieprawdziwe. W kolejnym etapie dziecko zyskuje wiedzę i pewność, że umysł aktywnie przetwarza i pośredniczy między interpretacjami rzeczywistości a doświadczanymi emocjami. Pamięć w tym czasie również przechodzi istotne przemiany. Wzrasta między innymi jej pojemność, możliwe jest więcej operacji umysłowych naraz. Dzieje się tak dzięki częstszym w tym wieku ćwiczeniom pamięci, na przykład dzieci w przedszkolu uczą się w tym czasie prostych piosenek i wierszyków na pamięć, niektóre nawet zaczynają naukę języka angielskiego. Oprócz tego powiększa się dziecięca wiedza o różnych przedmiotach i zjawiska, które próbuje się zapamiętać. Pojawiają się także pierwsze skuteczne strategie zapamiętywania (jest to na przykład powtarzanie po wielokroć wspomnianych wcześniej wierszyków). Nowym zjawiskiem jest tez pojawienie się myślenia o własnych strategiach i procesach pamięciowych, czyli tak zwana metapamięć. Rodzice mogą w tym czasie pomagać dalej dziecku rozwijać pamięć i myślenie, organizując mu naukę połączona z zabawą, na przykład dzięki dostępnym programom i bajkom edukacyjnym. Nie należy zbytnio zmuszać dziecka do wysiłku umysłowego i nadmiernej nauki, natomiast bardzo dobre skutki przynosi właśnie przyjemne połączenie nauki z procesem zabawy, kiedy dziecko nawet nie zauważa, kiedy chłonie nowe wiadomości i wiedzę.


Wózki spacerowe adwokat gliwice